Katakolon Kafka
Over de aankomst in Griekenland en onze eerste Griekse ervaringen. Over kafkaëske verwarring en Mediterrane couleur locale. En over de Griekse keuken.
Ontwaken in Katakolon
De aanblik van Katakolon in de ochtend is een beetje troosteloos. Minke Balaena ligt eenzaam in een quasi lege haven, zoals de havenpolitie eerder al had aangegeven.
Nagenoeg alle boten staan op het droge, te wachten op de eerste die de ban van de voorbije winter doorbreekt, zo lijkt het wel. Op de veel te grote parking staat een onthoofd treintje te roesten in de ochtendzon, wachtend op een toerist die er de charme van ziet.
Aan de kade tonen de verschillende bars en restaurants een eerste teken van leven. Eerder verzorgd en kleurrijk gedecoreerd geven ze de haven al bij al een aantrekkelijk karakter.
Afspraak met Kafka
Wouter trekt met de boorddocumenten naar het havenhuis, met de stellige ambitie de administratieve verplichtingen voor de boot zo snel mogelijk rond te krijgen. Dat havenhuis ligt uiteraard gans aan de andere kant van de haven.
Een ingang van het havengebouw met label “Customs” leidt naar een grote inkomhal die de volledige gelijkvloerse etage lijkt te beslaan. De marmeren tegels op de vloer worden als door boomwortels gebroken en naar boven geduwd. Het stinkt er naar de beerput, en daarin zijn we materiedeskundige sinds Crotone. Enkele “Hello’s” weerklinken schraal tegen de muren, maar blijven onbeantwoord.
Aan de andere zijde van het gebouw vindt Wouter een tweede ingang, met label “Police”. Deze geeft rechtstreeks toegang tot een nauwe trapzaal. Een muurplakaat geeft aan dat het boven te doen is. Op de tweede etage een gesloten deur, met een deurbel zonder label. Proberen maar.
Een Oost-Europees uitziende man in uniform opent de deur en vraagt, enkel met stuurs verbaasde blik. Zijn reactie op een korte toelichting lijkt te bevestigen dat het diezelfde man is die we eerder aan de lijn hadden. “That is not our responsibility”, is het verdict.
Een vraag naar de douaneformaliteiten wordt beantwoord met “Customs closed, only when cruise ship arrives.”. Het behoeft een extra vraag om te weten te komen dat de aankomst van zo’n cruise schip gepland staat voor vandaag, om 12u.
Onverrichter zake terug naar de boot.
Een Hotelier met Chef
Op zoek naar een ontbijt passeren we een zeilboot met skipper. De man is hotelier in les Alpes-Maritime, vertelt hij. Hij lijkt vergezeld door zijn zoon, als tweede bemanningslid, maar dat blijkt de chef van het hotel te zijn. De man is erg behulpzaam, geeft aan hoe we brandstof kunnen bekomen, en verwittigt via een lokale vriend de havenmeester.
We trekken alvast naar de kleurrijke kade op zoek naar ontbijt. Wouter wacht een half uur aan de boot op de havenmeester, tevergeefs, en vervoegt vervolgens de groep voor het ontbijt.
De Aanhouder Wint
Rond het middaguur verschijnt het cruise schip in de haven, precies zoals aangegeven door de havenpolitie. Katakolon is een stopplaats voor cruises omwille van het nabijgelegen Olympia, een archeologische site waar de Oud-Griekse Olympische spelen plaatsvonden. De grote massa passagiers blijft echter uit. Twee bussen pikken enkele verdwaalde toeristen op. Het treintje komt niet in beweging.
We gebruiken de lunch in hetzelfde restaurant Maritime, weerom tot grote tevredenheid.
Na de middag verschijnt dan toch de havenmeester. Small fee, cash graag. Hij toont ons hoe we water kunnen bijvullen en belt persoonlijk een garage in de buurt. Amper een uur later verschijnt een vrachtwagen met voldoende diesel om de tank weer vol te krijgen.
Benoit gaat op zoek naar een alternatief voor Kalamata, als ligplaats tot onze volgende trip. Constraint: enigszins bereikbaar vanuit de luchthaven van Kalamata, de vluchten zijn immers al geboekt. Hier en daar is een jachthaven telefonisch bereikbaar. Na vele pogingen krijgen we de havenauthoriteit van Gythio aan de lijn. En ja, er is plaats. Maar neen, reserveren kan niet. Kom gewoon tot in Gythio en er zal plaats zijn. Een hele geruststelling, of niet ? Benoit vindt het maar een halve regeling.
Maar Niet Altijd
Wouter begeeft zich opnieuw naar customs. Ook daar moet je blijkbaar zonder instructie de trap nemen, tot de eerste etage. Een lange balie, een blonde dame achter de balie, druk in gesprek met een autochtoon voor de balie. In het Grieks weliswaar.
Aanvankelijk wordt Wouter’s aanwezigheid genegeerd. Na een wachttijd een goede ambtenaar waardig vraagt de dame: “Sir, what do you want ?”. Ah, een zeiljacht dat Griekenland binnenkomt. Waar we vandaan komen, en waar we naartoe gaan. Conclusie: “You can do everything in Gythio.”.
Onverrichter zake terug naar de boot. Als het dan toch allemaal niet zo belangrijk is, verwijderen we de Q-vlag.
Reacties
Een reactie posten